|
 |
Έβρος Trophy
2005: τί θέλει η αλεπού στο παζάρι;
Η τρόμπα βενζίνης μας αφήνει στα κρύα του
λουτρού και το έλεος του τρακτέρ.
|
Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, λένε στα χωριά της Ρούμελης,
γεννήτορος και τροφού μου μέχρι της ηλικίας των 23 ετών, που με κέρδισε,
απορρόφησε, ισοπέδωσε το «κλεινόν άστυ».
Επαρχιακός ο αγώνας, ακριτικός δε και πώς να αντισταθείς να ανέβεις
στον Έβρο – ναι, εκεί ρε, στην πινέζα του χάρτη – να συμμετάσχεις – το
χούι που λέγαμε – στη δεύτερη έκδοση του τοπικού trophy. Με παρέα «κουζουλή», στο πιο εξελιγμένο και
ψαγμένο L200 της επικράτειας.
Οδικώς η αναχώρηση, μια και απέτυχε η προσπάθεια να εμπλακεί ο ΟΣΕ στο
παιχνίδι. Άπειρα τα προβλήματα, με κορύφωμα την τρόμπα του L145 (!) που άρχισε να... ρετάρει και ένα
λάστιχο του 110, που επέμενε να ακολουθεί το δικό του δρόμο στο περί το
Λαγκαδά δρόμο. Μας δόθηκαν τα μηνύματα, αλλά εμείς θελήσαμε να τα
αγνοήσουμε.
Παρασκευή πρωί, έχοντας παρακολουθήσει όλες τις παρελάσεις στα περί την
Ορεστιάδα περιοχή, σημειώνουμε διάνα στο κυνήγι των τεχνικών εφόρων,
προλαβαίνουμε να γεμίσουμε βενζίνη και να κινηθούμε προς την υπερειδική
κατάταξης τύπου τράιαλ, σε ένα εντυπωσιακό κομβόι 68 αυτοκινήτων.
Λάθος πρώτο: αφού ο κ.Δελής τα έχει δει όλα, οριζοντίως και πλαγίως,
βάζω σαν κριτήριο τον κ.Ζλάτκο και το Land Cruiser 90, για
το πως το 110 θα τα καταφέρει στη διαδρομή. Η... πλαγιοδρόμηση του εκ
Σερρών σκάφους μου έκοψε τα πόδια, παρόλη τη προσπάθεια του Dista να με
πείσει ότι μπορούμε. Γλιτώσαμε τελικά την τούμπα, όχι όμως και τα
κολωνάκια τα οποία είχαν σαν μέτρο Suzuki Samurai και όχι τις 110 ίντσες μεταξόνιο του Landy μας...
Δεκαπέντε λεπτά η έξτρα ποινή, που θα κουβαλούσαμε, 16οι στο
δρόμο, την επόμενη μέρα. Μαζί με την απροθυμία των υπευθύνων για...
αναπροσαρμογή των ποινών, η επόμενη μέρα ξεκινούσε με γερό handicap, απέναντι στα «παντοδύναμα» Suzuki που
είχαν κυριαρχήσει στις πρώτες θέσεις. |
Σαν να μην έφταναν αυτά, τα καρνέ φεύγουν άγραφα από την εκκίνηση,
προπορείες και καθυστερήσεις γίνονται ένα, η σειρά μπερδεύεται και η
γκρίνια αρχίζει. Την ακούει και η τρόμπα βενζίνης του Land Rover, τσατίζεται και μας αφήνει στις 45 μοίρες κλίσης
χωρίς καύσιμο, ηλεκτρική ισχύ στον εργάτη και ελπίδα για διάκριση, στο
έλεος του τρακτέρ. Μία από τα ίδια και στη συνέχεια, όταν η απλή είναι
πιό δύσκολη απο την ειδική, οι Βούλγαροι δικαιώνουν την αγενή φήμη που
τους ακολουθεί, χάνουμε χρόνο και ΣΕΔ και μετράμε σε δεκάδες χιλιάδες
βαθμούς την ποινή και σε ένα τα λιγότερα ημιαξόνια σε λειτουργία.
Η συνέχεια; Άστα να πάνε. Η φύση έχει φροντίσει να βάλει τα δέντρα στα
περί τον Έβρο δάση σε αποστάσεις που μόνο ATV και Samuria περνάνε. Να η σκάρα, να οι δεξιές πόρτες, να και
το κουράγιο μας για συνέχεια. « Τί ήθελες και τρέξεις με 110; Ας μην
ερχόσουν...», η απάντηση που πλανάται και αναζητούμε στον κανονισμό το
κομμάτι εκείνο που αποκλείει αυτοκίνητα μεγάλα σε πλάτος και μήκος. Δεν
το βρίσκουμε, όπως δεν βρίσκουμε πολλούς κριτές που να ξέρουν τους
κανονισμούς, πρατήριο κοντά στο δρόμο και το λόγο που το πέρασμα στο
ποτάμι γίνεται πανδύσκολο , με το «τρίποδο» άτι μας. Η επαφή της
ηλεκτροβαλβίδας του κομπρεσέρ των locker
είναι κακή, έχουμε μείνει απο αέρα και προσπαθούμε, μάταια, να
ξεπεράσουμε με μόνο πίσω κίνηση τα εμπόδια!!!
|
Dista και Κουμαριανός ήταν όλα τα λεφτά. Εντός και ιδιαίτερα εκτός.
|
Αέρααααααα...
|
Με την αναποδιά να μας κυνηγά και να την αποζητούμε, τί
μας φταίει πλέον η οργάνωση; Μία ειδική, ένα ΣΕΔ και αρκετά λεπτά ποινής
μας χωρίζουν απο την κορυφή. Και γι’ αυτό δεν φταίνε ούτε οι κριτές,
ούτε η διαδρομή που δεν είχε ελεγχθεί με φαρδύ αυτοκίνητο, ούτε το ότι
κάποιοι κοιμήθηκαν σε δωμάτια και κάποιοι σε σκηνές, ούτε το ότι
χαρίστηκε η ποινή σε όσους πήγαν απο το πλάι και όχι σε αυτούς που
έκαναν τα δύσκολα, καθυστέρησαν και έσπασαν τα αυτοκίνητά τους.
Μέρα δεύτερη του αγώνα και το ηθικό ακμαιότατο. Με όσα είχαν συμβεί,
ήταν άθλος ακόμη και ο τερματισμός του πρώτου σκέλους. Ο αγώνας, για
εμάς, ξεκινά από την αρχή, με 20 τόσες χιλιάδες βαθμούς ποινής! Δεν
τελείωνε όμως εδώ η ατυχία. Έχοντας καταστρώσει σχέδιο «συρματόχοινο»
και πλαϊνό τράβηγμα στην αυτοκινητοβόρα τέταρτη ειδική και πρώτη της
μέρας, πέφτουμε θύματα μίας πέτρας που βρήκε καταφύγιο δίπλα στον λεβιέ
επιλογής του βοηθητικού και μας αφήνει στα κρύα του λουτρού, πριν την
ανακαλύψουμε. Παράκαμψη δεύτερη και τα μυαλά στα κάγκελα.
|
|
Η τελευταία
ειδική είναι στα μέτρα μας. Έχουμε γρήγορο εργάτη και το L200 ανεβαίνει
με τη μία για να γίνει άγκυρα. Και εκεί αρχίζουν τα ευτράπελα. Η τρόμπα
του 110 εγκαταλείπει για μία ακόμη φορά και δίνουμε σεμινάριο του τι δεν
πρέπει να κάνει κάποιος σε τέτοιες περιπτώσεις. Ανάμεσα στην πιθανή
τούμπα και την καταστροφή, αφήνουμε ένα ακόμη ημιαξόνιο και ένα
ελαστικό, του Mitsubishi αυτή τη φορά και αναζητούμε τη βοήθεια του
τρακτέρ.
Με δύο δικίνητα αυτοκίνητα ολοκληρώνουμε τον αγώνα, ανακαλύπτοντας ότι
πέρα από κόπο και τρόπο, χρειάζεται και τύχη. Αυτή που δεν είχαμε με το
μέρος μας στον Έβρο. Αν την είχαμε, ίσως να είχε φωτίσει τους οργανωτές
να κάνουν πιό βατή για οχήματα κανονικού μεγέθους τη διαδρομή, τους
κριτές να ανακαλύψουν ότι ο χρόνος χρεώνεται μόλις περάσεις την κίτρινη
ταμπέλα, τους αφέτες ότι πρέπει να ανακοινώνουν τα τελευταία 30, 15 κλπ.
δευτερόλεπτα πριν ξεκινήσεις, τα χρονόμετρα ότι πρέπει να έχουν την ίδια
ώρα, τους Βούλγαρους ότι πέρα και πάνω από όλα μετρά η ευγένεια, την
τρόμπα του 110 ότι πρέπει να δουλεύει και σε μεγάλες κλίσεις. Δεν
πειράζει όμως. Next Time που λένε και οι αγγλόφωνοι... με Samuri 110
αυτή τη φορά!!!
|
Τράβα, τράβα...
|
|
|
|
